1) Η Ε. Ποδηματά [1] αναφέρει ότι στην αίτηση για έκδοση διαταγής πληρωμής ως προς τα κονδύλια χρεωπιστώσεων σε αλληλόχρεο λογαριασμό, γίνονται από δικαστήρια δεκτές τρεις (3) απόψεις.

α) Πρώτη ότι το άρθρο 626 § 2 εδ. γ” ΚΠολΔ αρκείται σε εξατομίκευση της αξιώσεως.

β) Δεύτερη ότι θα πρέπει να παρατίθενται στην αίτηση για έκδοση διαταγής πληρωμής τα κονδύλια χρεωπιστώσεων, από την αντιπαράθεση των οποίων προκύπτει το αξιούμενο δικαίωμα.

γ) Τρίτη ειδικώτερα ότι σε τραπεζικές συμβάσεις παροχής πιστώσεως με ανοικτό λογαριασμό όταν υφίσταται συμφωνία ότι θα αποδεικνύει αντίγραφο του λογαριασμού από τα βιβλία της Τράπεζας, αρκεί να αποδεικνύονται τα κονδύλια χρεωπιστώσεων από το επισυναπτόμενο αντίγραφο των βιβλίων της τραπέζης.

2) Υποστηρίζω τουλάχιστον από το 2009 [2] ότι μόνη ορθή είναι η άνω δεύτερη άποψη [3].

3) Διότι γενικώς κατά το άρθρο 626 § 2 εδ. α ΚΠολΔ η αίτηση θα πρέπει να περιέχει όσα ορίζονται στο άρθρο 118 ΚΠολΔ. Κατά δε το άρθρο 118 εδ. 4 ΚΠολΔ τα δικόγραφα θα πρέπει να αναφέρουν το αντικείμενο του δικογράφου κατά τρόπο σαφή. Σαφής δε είναι ο ευδιάκριτος, ευκόλως εννοούμενος, ο ακριβής.

 4) Προσθέτως διότι η άνω πρώτη άποψη δεν είναι ορθή, αφού κατά τον ΚΠολΔ δεν ισχύει η αρχή της εξατομικεύσεως, που ισχύει σε άλλα δίκαια [4].

5) Ακόμη, διότι η τρίτη άποψη δεν είναι ορθή, αφού στο άρθρο 591 § 1 ΚΠολΔ, ορίζεται ότι τα άρθρα 1 έως 590 εφαρμόζονται και στις ειδικές διαδικασίες, μεταξύ των οποίων είναι η έκδοση διαταγής πληρωμής. Ενδιαφέρουσα για την εφαρμογή του άρθρου 591 § 1 ΚΠολΔ στην διαδικασία της διαταγής πληρωμής είναι η ΟλΑΠ 10/1997 [5].  Έτσι, είναι εφαρμοστέα τα άρθρα 106 και 335 ΚΠολΔ [6].

6) Στο άρθρο 106 ΚΠολΔ ορίζεται ότι «Το δικαστήριο ενεργεί μόνο ύστερα από αίτηση διαδίκου και αποφασίζει με βάση τους πραγματικούς ισχυρισμούς που προτείνουν και αποδεικνύουν οι διάδικοι και τις αιτήσεις που υποβάλλουν, εκτός αν ο νόμος ορίζει διαφορετικά».

7) Αλλά, κατά τα δεκτά από την 3η άποψη, δεν προτείνεται για την απαίτηση πραγματικός ισχυρισμός, που αυτό θα συνέβαινε όταν στην αίτηση περιείχοντο πραγματικά γεγονότα για την απαίτηση, ήτοι τα κονδύλια.

8) Στο δε άρθρο 335 ΚΠολΔ ορίζεται ότι «Αντικείμενο απόδειξης είναι μόνο τα πραγματικά γεγονότα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης».

9) Όμως, αφού δεν έχουν, ως άνω, περιληφθεί στην αίτηση πραγματικά γεγονότα είναι απαράδεκτη η απόδειξη για αυτά [7], η οποία δεν έπρεπε να γίνει και αν έγινε δεν λαμβάνεται υπ” όψη [8].

10) Δεν είναι δε αντικείμενο αποδείξεως το αξιούμενο δικαίωμα, το αιτούμενο υπόλοιπο [9].

11) Εξ άλλου στο άρθρο 623 ΚΠολΔ ορίζεται ότι θα πρέπει να αποδεικνύεται εγγράφως και η απαίτηση. Απαίτηση δε είναι όχι μόνο το οφειλόμενο ποσό, αλλά και η ιστορική και νομικά βάση, στις οποίες θεμελιώνεται η αξίωση [10].

12) Γενικώς για την αοριστία των δικογράφων υποστηρίζεται ότι «δεν θεραπεύεται με τις αποδείξεις ούτε με ομολογία του καθ” ου»[11]. Ειδικώς δε υποστηρίζεται ότι η αίτηση «δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε έγγραφα εκτός του κειμένου της, ούτε από εκτίμηση των αποδείξεων»[12].

13) Η ορθή ερμηνεία των σχετικών διατάξεων του Ελληνικού ΚΠολΔ, κατά την γνώμη μου, είναι η αναφερομένη (2η άποψη).

14) Όμως διερωτώμαι, σήμερα με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ποία δυσκολία υπάρχει για τον αιτούντα ή ποία υπέρτερη ανάγκη του εξυπηρετείται με το να μην παραθέτει στην αίτησή του τα κονδύλια χρεωπιστώσεων, που είναι τα ίδια ακριβώς που περιέχονται στο αντίγραφο του λογαριασμού, που υποχρεούται να επισυνάπτει στην αίτησή του. Και έτσι να προκύπτει ανάγκη να εκφράζονται διάφορες απόψεις, οι αναφερόμενες (1η και 3η) και ακόμη ότι δεν έχει το άρθρο 118 ΚΠολΔ την ίδια έννοια με το άρθρο 216 ΚΠολΔ ή ο αφορισμός ότι η αίτηση δεν είναι αγωγή.

15) Το θέμα είναι πολύ σημαντικό γιατί η λάθος άποψη προσβάλλει ευθέως τα δικαιώματα των διαδίκων και επίσης της παροχής έννομης προστασίας, που προστατεύονται εκτός άλλων από το άρθρο 20 § 1 Σ. Είναι ευπρόσδεκτη οποιαδήποτε γνώμη και η αντίθετη, αλλά θεμελιωμένη στον νόμο. Δεν αρκεί η έκφραση απόψεως ότι η γνώμη του προλαλήσαντος είναι εσφαλμένη. Διότι ο ορθός επιστημονικός τρόπος είναι ο αντιλέγων να πρέπει να γράψει και να δημοσιεύσει την γνώμη του σε νομικά περιοδικά, για να αναλάβει την ευθύνη της γνώμης του και να υποστεί την σχετική κριτική. Και διότι «έπεα πτερόεντα», δεν συμβάλλουν στην πρόοδο της επιστήμης.

16) Εξ άλλου διότι αμφισβητείται ποια από τις τρεις (3) απόψεις είναι η ορθή, το θέμα αυτό είναι να λυθεί με απόφαση της Ολομελείας του Αρείου Πάγου.

                                                                                    Αθήναι 15/10/2012

            (Θ.Γ. 33/3)


[1]             Ε. Ποδηματά σε Κεραμεύς – Κονδύλης – Νίκας, ΚΠολΔ άρθρο 626 αρ. 9 – 14.

[2]          Αθαν.Αθανασάς, Χρ.Αθανασάς, Ιωαν. Αθανασάς, Διαταγή Πληρωμής, έκδοση Α” 2009, § 1 αρ. 27, § 2 αρ. 74 και 130, § 11 αρ. 234, Αθαν.Αθανασάς, Το περιεχόμενο της αιτήσεως για έκδοση διαταγής πληρωμής με αίτημα το κατάλοιπο λογαριασμού Δ 2009/496.

[3]          Αθαν. Αθανασάς, Χρ. Αθανασά, Ιωαν. Αθανασάς, Διαταγή Πληρωμής, έκδοση Γ, § 1 αρ. 27, § 2 αρ. 74 και 130, § 11 αρ. 234, Αθαν. Αθανασάς, ένθ” ανωτ., Δ 2009/496.

[4]          Γ. Μητσόπουλος ΕλλΔικ 1995/1 επ., Γ. Ράμμος ΕγχΑστΔικΔικ Τόμος Α, σελ. 437, Καλλ. Μακρίδου ΕλλΔικ 2008/321 (327 Ι).

[5]             ΟλΑΠ 10/1997 ΕλλΔικ 1997/768 = ΝοΒ 1998/326, εφαρμόζονται τα άρθρα 583 επ., 224, 559 αρ. 16 ΚΠολΔ και επίσης ότι εφαρμόζονται οι κατωτέρω έννοιες ήτοι για την απόδειξη (335 ΚΠολΔ), για  επίκληση της έννομης σχέσεως (106 ΚΠολΔ), για εκκρεμοδικία (221, 222 ΚΠολΔ), για προκριματικό (331 ΚΠολΔ), αναίρεση (552 ΚΠολΔ), για δεδικασμένο (321 επ. ΚΠολΔ). Η ΑΠ 1264/2011 ΧρΙΔ 2012/520, ρητώς εδέχθη ότι εφαρμόζεται κατά το άρθρο 591 § 1 ΚΠολΔ το άρθρο 1 ΚΠολΔ και στην διαταγή πληρωμής.

[6]              Αθαν. Αθανασάς – Χρ. Αθανασά – Ιωάν. Αθανασάς, Είσπραξη χρηματικών απαιτήσεων, § 57 αρ. 1 επ., όπου για τα άρθρα 106, 108, 118, 216, 262, 335 τι αφορά καθένα και τι ακριβώς ρυθμίζει και τις σχέσεις μεταξύ τους.

[7]             Γεωργ. Ράμμος ΕγχΑστΔικΔικ, Τόμος Β, σελ. 750, Κ. Κεραμεύς ΑστΔικΔικ, σελ. 158 – 159, Γ. Νικολόπουλος, Το Δίκαιο Αποδείξεως, σελ. 54, Πελ. Γέσιου – Φαλτσή Δίκαιο Αποδείξεως, έκδοση Γ, σελ. 44.

[8]          Αθαν. Αθανασάς – Χρ. Αθανασά – Ιωάν. Αθανασάς, Διαταγή πληρωμής, έκδοση Γ, § 11 αρ. 481, όπου και οι αμέσως πιο πάνω παραπομπές. Αποστ. Άνθιμος, Η μεταβολή της βάσης της αγωγής στην πολιτική δίκη, 2012 σελ 120, 121.

[9]          Κ. Μπέης, ΠολΔικ άρθρο 335 αρ. 6, Ιωαν. Τέντες σε Κεραμέα – Κονδύλη – Νίκα, ΚΠολΔ 335 αρ. 4, Γ. Νικολόπουλος, ενθ” ανωτ., σελ. 57, Πελ. Γέσιου – Φαλτσή, ενθ” ανωτ., σελ. 45, Αθαν. Αθανασάς, Χρ. Αθανασά, Ιωαν. Αθανασάς, Διαταγή Πληρωμής, έκδοση Γ, § 11 αρ. 484 επ, όπου οι άνω παραπομπές. Επίσης Εμ.Μιχελάκης Περί του αντικειμένου της δικονομικής αποδείξεως, 1944, επανεκτύπωση Αντ. Σάκκουλας, 1987, σελ.33.

[10] ΑΠ 334/2006 ΤΝΠ ΔΣΑ.

[11]          Καλ. Μακρίδου, Η αόριστη αγωγή, Έκδοση Δ, 2006, σελ. 219 και 224, Αθαν.Αθανασάς, Χρ.Αθανασάς, Ιωαν. Αθανασάς, Διαταγή Πληρωμής, έκδοση Γ’, § 2 αρ. 283.

[12]          Χρ. Παπαδάκης, Διαταγή Πληρωμής, 2011, σελ. 84, Αθαν. Αθανασάς – Χρ. Αθανασά – Ιωάν. Αθανασάς, Διαταγή πληρωμής, έκδοση Γ, § 2 αρ. 263, 280, 306 επ.