Έχω υποστηρίξει τουλάχιστον από το έτος 2002 ότι ευθύνεται ο εκπρόσωπος του νομικού προσώπου που έχει υπογράψει την έκδοση ακάλυπτης επιταγής και όχι αυτός που είναι εκπρόσωπός του ν.πρ. κατά τον χρόνο πληρωμής της επιταγής [1].
Επίσης εξακολουθεί ο υπογράψας, ως άνω, να ευθύνεται και όταν το νομικό πρόσωπο πτωχεύσει [2], ο οποίος ενάγεται για υποχρέωση από αδικοπραξία και διώκεται ποινικώς παρά την πτώχευση του νομικού προσώπου.
Σε κάθε περίπτωση οι υποχρεώσεις και για αποζημίωση εξακολουθούν να υπάρχουν και μετά την πτώχευση του εκδότη, του φυσικού προσώπου, του νομικού προσώπου και του εκπροσώπου του νομικού προσώπου [3].



[1] Αθαν. Αθανασάς, ΔΕΕ 2002/129, Αθαν. Αθανασάς, Δ 2004/1250, Αθαν. Αθανασάς Ακάλυπτη επιταγή έκδοση Α” σελ. 56, 69, 70, 105, 153 σημ. 54. Αθαν. Αθανασάς – Χρ. Αθανασά – Ιωαν. Αθανασάς, Διαταγή Πληρωμής, έκδοση Β΄, § 9 αρ. 250 με παραπομπές σε ΑΠ 29/2006 ΕΕμπΔ 2006/601, ΑΠ 117/2007 ΕΕμπΔ 2007/598.
[2]
Αθαν. Αθανασάς – Χρ. Αθανασά – Ιωαν. Αθανασάς, Διαταγή Πληρωμής, § 9 αρ. 585 και εκεί παραπομπές σε ΑΠ 1031/2007 ΕΕμπΔ 2008/88, ΑΠ 705/2007 ΕΕμπΔ 2008/98.
[3]
Αθαν. Αθανασάς, Ακάλυπτη Επιταγή, Α” έκδοση, 2005, σελ. 191, αντίθετα είχε κρίνει για ΟΕ η ΑΠ 23/2001 ΔΕΕ 2003/971 = ΕλλΔικ 2004/441 = ΧρΙΔ 2003/253.