Είχα υποστηρίξει ότι με το άρθρο 11 ν. 2462/1997 δεν είχε καταργηθεί το άρθρο 1047 ΚΠολΔ.
Ότι, όπως είναι η διατύπωσή του, το άρθρο 11 ν. 2462/1997 προϋποθέτει την ύπαρξη και ισχύ της διατάξεως του άρθρου 1047 ΚΠολΔ και επίσης την δυνατότητα να εκδίδεται απόφαση για προσωπική κράτηση του εμπόρου για μη εκπλήρωση της εμπορικής υποχρεώσεώς του.
Ότι εφαρμόζεται η αρχή της αναλογικότητας.
Ότι η αδυναμία πληρωμής είναι ένσταση από την αρχή της αναλογικότητας που προτείνει και αποδεικνύει ο οφειλέτης [1].
Προοδευτικά έχει γίνει δεκτό ότι δεν είχε καταργηθεί το άρθρο 1047 ΚΠολΔ [2]. Ακολούθως με την ΑΠ 296/2000 ότι η αδυναμία πληρωμής είναι ένσταση του οφειλέτη [3] και ότι εφαρμόζεται η αρχή της αναλογικότητας.
Ήδη γίνονται δεκτά όλα τα αναφερόμενα, αλλά η ένσταση ονομάζεται δικαιοκωλυτική, χωρίς ονομασία της, στην ανεξήγητη τάση του Αρείου Πάγου να αποφεύγει την εφαρμογή της αρχής αναλογικότητας αντίθετα από όσα εδέχετο προηγουμένως [4].



[1] Αθαν. Αθανασάς, Προσωπική Κράτηση Εμπόρων μετα το άρθρο 11 ν. 2462/1997 – Αρχή Αναλογικότητας, ΑρχΝομ 1998/21, Αθ. Αθανασάς, ΔΕΕ 2002/129 = Ακάλυπτη Επιταγή, έκδοση Α, σελ. 79.
[2]
ΑΠ 253 – 254/2000 ΕλλΔικ 2000/1000.
[3]
ΑΠ 296/2000 ΔΕΕ 2000/79.
[4]
ΑΠ 769/2007 Δ 2007/929, ότι η αρχή της αναλογικότητος δεσμεύει τον νομοθέτη, το δικαστή και τη διοίκηση.